Menu

Strona główna
Topologie
Protokoły sieciowe
Adresy IP
Model OSI
Media transmisji
Sprzęt akytwny
Słownik pojęć

 

 

Adresy IP

            Aby możliwa była komunikacja między komputerami w sieci każdy z nich musi posiadać jednoznaczny identyfikator. W sieciach wykorzystujących protokół IP takim identyfikatorem jest 32 bitowy numer. Adres IP składa się z adresu sieci i adresu hosta. Adresy IP najczęściej stosowane są w notacji dziesiętnej.

Do adresowania urządzeń w adresach IP stosuje się 3 klasy A,B,C.

Klasa A - Przeznaczona dla rozległych sieci obejmujących wiele możliwych do zaadresowania urządzeń. Część identyfikująca sieć składa się z jednego (pierwszego) bajtu, pozostałe trzy bajty opisują konkretny komputer. Możliwe jest zatem zaadresowanie 16 milionów urządzeń w każdej ze 127 sieci. W tej klasie znajdują się adresy od 0.0.0.0 do 126.255.255.255 (z czego adresy od 10.0.0.0 do 10.255.255.255 się zarezerwowane do specjalnych celów).

Klasa B - Przeznaczona dla sieci średnich rozmiarów. Części identyfikujące sieć jak i poszczególne komputery się jednakowych rozmiarów i obejmują po dwa bajty. Pozwala zaadresować 65 tysięcy urządzeń w każdej z 16 tysięcy sieci. Klasa obejmuje adresy od 128.0.0.0 do 191.255.255.255 (minus zarezerwowane adresy od 172.16.0.0 do 172.31.255.255).

Klasa C - Najczęściej spotykana w Internecie, przeznaczona dla małych sieci zawierających do 254 komputerów. Część identyfikująca sieć to trzy pierwsze bajty, poszczególne komputery identyfikuje ostatni bajt. Adresem tej klasy może dysponować aż 2 miliony różnych podsieci Internetu. Pula dostępnych adresów zawiera się w przedziale 192.0.0.0 do 223.255.255.255 (zarezerwowane się adresy od 192.168.0.0 do 192.168.255.255).

Pozostałe dwie klasy (D i E) mają marginalne znaczenie:
Klasa D - Przeznaczona dla adresów typu multicast. Obejmuje adresy od 224.0.0.0 do 239.255.255.255.
Klasa E - Zarezerwowana do przyszłych zastosowań. Obejmuje adresy 240.0.0.0 i wyższe. Adresy 127.x.x.x są zarezerwowane do specjalnych celów (tzw. pętla zwrotna (loopback), używana do wewnętrznych testów lokalnego komputera).
            Adresy IP ze względu na ich mało czytelny charakter są rzadko stosowane w praktyce. Większość komputerów ma przypisane znacznie łatwiejsze do zapamiętania dla człowieka nazwy domenowe. Konwersją pomiędzy tymi dwoma sposobami adresowania zajmują się serwery DNS.
 

Zasady adresowania IP

1. Numer musi w sposób jednoznaczny identyfikować sieć dlatego musi być unikalny w obrębie danej sieci.

2. Numer hostu w obrębie danej sieci musi być unikalny w numerach sieci nie można stosować numerów zaczynających się od 127 adresy zaczynające się od 127 są zarezerwowane i służą do adresowania pętli zwrotnej. Pętla zwrotna jest wykorzystywana przy testowaniu systemów. Pakiety wysyłane na adres pętli zwrotnej nie opuszczają komputera. Najczęściej stosowanym adresem pętli zwrotnej jest adres 127.0.0.1.

3. Niemożna stosować adresów składających się się z samych jedynek tzn. (255.255.255.255). Adres składający się z samych jedynek przeznaczony jest do rozgłoszenia rozgraniczonego. W lokalnej sieci fizycznej, każdy pakiet wysłany na adres złożony z samych jedynek trafi do wszystkich interfejsów pracujących w danej sieci.

4. Niemożna stosować adresów, w których wszystkie bity mają wartość 0. Adres składający się z samych zer jest zarezerwowany do oznaczania bierzącego komputera jest on wykorzystywany w sytuacjach, gdy nie można podać prawidłowego numeru komputera.

5. Niemożna stosować numerów hostów składających się z samych 0 np. ( 192.168.0.0) przeznaczony jest on do oznaczenia samej sieci a nie konkretnego hosta w tej sieci.

6. Niemożna stosować numerów hostów składających się z samych jedynek np. (192.168.1.1). adres taki przeznaczony jest do oznaczenia pakietu rozgłoszenia ukierunkowanego broadcast adress. Pakiet wysłany na taki adres wędruje do danej sieci a następnie jest rozsyłany do wszystkich interfejsów sieciowych pracujących w danej sieci.

 

Adresy prywatne

            Pewne adresy w każdej klasie adresów Ip nie są przypisane. Są to adresy prywatne mogą one być używane przez hosty, które wykorzystują system tłumaczenia  adresów sieciowych lub serwer proxy do połączeń z internetem lub przez hosty, które wcale nie łączą się z internetem.

Do oznaczenia adresów prywatnych wykorzystujemy następujące adresy:

Sieć prywatna

Początkowy adres prywatny

Końcowy adres prywatny

10.0.0.0/8

10.0.0.1

10.255.255.254

172.16.0.0/12

172.16.0.1

172.31.255.254

192.168.0.0/16

192.168.0.1

192.168.255.254

 

Podsieci

            Adresy podsieci obejmują część klasy A,B lub C oraz pole podsieci i pole hosta. Pole podsieci i pole hosta są tworzone z początkowej części hosta dla całej sieci.

            Możliwość decydowania o tym jak podzielić początkową część hosta na nowe pole podsieci i pole hosta daje administratorowi sieci elastyczność w adresowaniu. Aby utworzyć adres podsieci, administrator pożycza bity z początkowej części hosta i przypisuje je jako pole podsieci. Minimalna liczba bitów, jaka może być pożyczona wynosi 2. Jeśli do utworzenia podsieci pożyczymy tylko 1 bit, uzyskamy jedynie numer sieci _ sieć 0.0 - oraz numer rozgłoszeniowy, sieć 0.1.

            Maksymalna liczba bitów, które można pożyczyć, to dowolna liczba, która pozostawia przynajmniej 2 bity dla numeru hosta.

Maska podsieci nie jest adresem, ale określa, która część adresu Ip jest polem sieci, a która jest polem hosta. Maska podsieci ma długość 32 bitów i składa się z czterech oktetów, tak samo jak adres IP.

Aby określić maskę podsieci dla konkretnego adresu IP podsieci, wykonujemy następujące kroki:

1.Wyrażamy adres IP podsieci w formacie biernym.

2.Wypełniamy jedynkami część sieci i podsieci w adresie.

3.Wypełniamy zerami część hosta w adresie.

4.Przekształcamy wyrażenie binarne z powrotem do notacji dziesiętnej z kropkami.

Protokół rutingu

            Protokół, który obsługuje protokół routowany, dostarczając mechanizmy dzielenia się informacjami routingu. Komunikaty protokołu routingu przepływają między routerami. Protokół routingu pozwala routerom komunikować się z innymi routerami w celu uaktualniania i utrzymania tablic. Przykładami protokołów routingu są Routing Information Protocol (RIP), Interior Gateway Routing Protocol (IGRP), Enhanced Interior Geteway Routing

Usługi sieciowe

Dhcp
www
Ftp
Grupy dyskusyjne
Irc
Poczta
Serwer aplikacji
Serwer plików
Serwer wydruku


Strona główna | Topologie | Protokoły sieciowe | Adresy IP | Model OSI | Media transmisji | Sprzęt aktywny | Słownik pojęć | Dhcp | www | Ftp | Grupy dyskusyjne | Irc | Poczta | Serwer aplikacji | Serwer plików | Serwer wydruku